Nowa Atlantyda

„Jako w niebie tak i na ziemi” – takie zdanie można przeczytać na początku najsłynniejszego traktatu alchemicznego na świecie – „Szmaragdowe tablice” – Hermesa Trismegistusa. Ta krótka zasada do dziś jednak niesie ze sobą ogromną siłę i leży u podstaw wiedzy hermetycznej. Hermetyka to filozofia oparta na pismach greckich i łacińskich, które stworzono ok. 200 roku n.e. Ich autorstwo jest przypisywane Hermesowi Trismegistusowi lub egipskiemu bogowi Thotowi. Pisma te są mieszanką elementów chrześcijańskich, neoplatońskich, gnostycznych i pochodzących z filozofii greckiej. Część badaczy tych pism uważa, że zawierają one ślady kosmologii egipskiej. Takie korzenie są jak najbardziej naturalne, bo neoplatonizm ma swój początek w Egipcie a ojcem tego nurtu filozoficznego był Ammonios Sakkas z Aleksandrii. Był on nauczycielem sztandarowych postaci tej szkoły – Plotyna i Orygenesa.

Zdanie „jako w niebie tak i na ziemi” można rozumieć na trzech poziomach. Pierwszy poziom rozumienia zawiera się w starożytnej wierze, że astrologiczny i astronomiczny ruch nieba odzwierciedla umysł Boga. Starożytni – szczególnie ci z Egiptu budowali swoje świątynie mając to szczególnie na uwadze. To dlatego Egipt nazywano obrazem niebios, niebem na ziemi. Jak dziś wiadomo egipskie piramidy, świątynie, mastaby budowane były zawsze pod wpływem określonego astrologicznego porządku. Robiono tak dlatego, bo wierzono, że odzwierciedlając niebo na ziemi powstała w ten sposób Boska Sieć ma siłę podobną do tej na niebie i odzwierciedla świętą architekturę.

To prowadzi nas do drugiego poziomu i oznacza, że święta architektura miała pierwszorzędne znaczenie alchemiczne. Ucieleśniała siłę zdolną dokonać transformacji, którą starożytni widzieli w niebiosach. Siła ta, albo raczej energia, była potrzebna z dwóch powodów. Pierwszym i podstawowym powodem była typowa praktyka alchemiczna mająca na celu zamianę nieszlachetnych metali w złoto. Nie robiono tego jednak z chciwości. Był to symbol transformacji człowieka, podniesienia stopnia jego świadomości, iluminacja człowieka. Tak więc drugi poziom rozumienia maksymy: „jako w niebie tak i na ziemi” dotyczy świadomości i podniesienie ludzkiego rozumu, emocji, woli, intelektu i wszystkiego co składa się na świadomość – do stanu harmonii, która była boskim umysłem widzianym poprzez ruch ciał niebieskich na niebie.

Trzeci i najgłębszy poziom – jednocześnie najważniejszy z nich wszystkich – dotyczy myśli, że ciało fizyczne samo w sobie transformuje siebie w każdy obiekt Kreacji poprzez przetwarzanie powtarzających się różnic. Ta moc Kreacji miała być umiejscowiona w strukturze. Sama struktura to coś na kształt maszyny i wierzono, że istnieją takie, które potrafią zbudować dowolne ciało fizyczne. Joseph Farrell w swojej książce pt. „The Giza Death Star” („Giza – Gwiazda Śmierci”) uznał, że Wielka Piramida była właśnie taką maszyną która w sposób bezpośredni brała udział w tworzeniu ciała fizycznego co oznacza, że istnieje połączenie pomiędzy świadomością a ciałem fizycznym. Oznacza to także, że jeśli budowla/maszyna ta jest w stanie stworzyć ciało fizyczne to także jest w stanie stworzyć świadomość. To z kolei oznacza, że ludzie, którzy rozumieli działanie tej wyrafinowanej fizyki, uznawali twierdzenie „jako w niebie tak i na ziemi” za ostateczny jej składnik. We współczesnej matematyce istnieje koncept geometrii hiperprzestrzennej, dzięki której można opisać obiekt w więcej niż trzech wymiarach. Współczesna matematyka nie jest w tym pomyśle oryginalna, bo rozważany był on już przez matematyków starożytnego Babilonu. Istnienie takiej geometrii w przeszłości jest bezpośrednim dowodem na to, że maszyny takie jak piramida w Gizie budowano w sposób świadomy.

by Autor: chris miekina