Nowa Atlantyda

Pluton nie ma szczęścia u astronomów. Najpierw został wyrzucony z listy planet Układu Słonecznego i trafił do okręgówki zwanej planetami karłowatymi. Teoretycznie powinien tam dominować pozostałe „miniaturki” swoją wielkością, ale w 2005 roku ustalono, że większą od Plutona karłowatą planetą jest Eris, której obwód oszacowano na 700 km więcej od obwodu Plutona.

Jednak na zjeździe astronomicznym w Nantes we Francji, który odbył się w zeszłym tygodniu, dokonano korekty wielkości Eris i obecnie uważa się, że jej wielkość jest identyczna z Plutonem a nawet nieco mniejsza. 6 listopada 2010 roku miała miejsca tzw okultacja Eris, podczas której karłowata planeta przeszła przed jedną z gwiazd i dzięki temu rzuciła swój cień na Ziemię, zarejestrowany w dwóch miejscach Chile. Dokonano odpowiedniej kalkulacji i okazało się, że obwód Eris wynosi 2326 km przez co Pluton z obwodem 2338 km znów staje się największą z planet karłowatych.

Eris za to jest niewątpliwie planetą o wiele bardziej masywną, pokrytą cienką warstwą lodu, co jest zaskakujące zważywszy na fakt, że planeta krąży na samym brzegu Układu Słonecznego. Niektórzy badacze twierdzą, że musiało nastąpić zderzenie, które zerwało lodowe pokrycie planety.

Eris jest także jednym z najjaśniejszych obiektów Układu Słonecznego – podobnie jak księżyce Saturna: Thetys i Enceladus. Może to być jednak związane z obecną pozycją planety, która jest w swoim niemalże najbardziej odległym punkcie od Słońca (15 mld. km). Podejrzewa się, że w takiej odległości atmosfera planety (najprawdopodobniej złożona z metanu lub azotu) przeszła ze stanu gazowego w stały, dzięki zjawisku sublimacji. Resublimacja nastąpi gdy Eris ponownie zacznie zbliżać się do Słońca i przez to straci obecny blask. Jej perycentrum (najbliższa odległość do Słońca jaką Eris osiąga w czasie swojej orbity) znajduje się 5,8 mld km od Słońca.

by Autor: chris miekina