Nowa Atlantyda

Christopher Knight i Alan Butler

Aczkolwiek historia uznaje Sumeryjczyków twórcami systemu 360 stopni, opartego na zaawansowanej technice obliczeniowej, od dawna poddajemy w wątpliwość, że byli oni odpowiedzialni za jego wymyślenie.

Ewidencja oczywistego użycia metra i sekundy w Thornborough, wzmocniła nasze wrażenie, że te jednostki miary są starsze niż Sumer. Szybko jednak zdaliśmy sobie sprawę, że użycie metra poprzedza nawet budowę kromlecha w Thornborough.

Kromlechy były nowością 3500 lat p.n.e., a struktury, które budowano przed nimi były tajemniczymi budowlami ziemnymi znanymi jako „cursuses”. Nazwa ta została stworzona przez Williama Stukely (1687-1765) i została oparta na łacińskim słowie oznaczającym bieżnię, dlatego Stukely i inni w tamtych czasach sądzili, że te konstrukcje ziemne były rzymskimi bieżniami sportowymi. Dziś wiemy, że cursusy w Brytanii powstały na wiele tysięcy lat przed Rzymianami i o ile kojarzenie ich z zawodami sportowymi jest bezsensowne to nazwa przylgnęła.

Większość cursusów to równoległe nasypy ziemne i rowy, tworzące zazwyczaj – choć nie zawsze – prostą drogę. Najmniejsze z cursusów mają ok. 50 m długości, ale największe jakie zidentyfikowano do tej pory rozciągają się na 10 km. Szerokość takiego cursusa także jest różna wahając się od kilku do nawet 100 metrów. Archeolodzy wiedzą, że cursusy nie były zwykłymi drogami czy bieżniami, bo miały one ustalony i zamknięty koniec. Niektóre z nich mogły być używane aby dojść z jednego do drugiego miejsca, ale w sposób oczywisty miały także znacznie ważniejsze i być może także rytualne zastosowanie. Nikt nie zna prawdziwego zastosowania cursusów.

Chris (Christopher Knight – przyp. tłumacza) czytał artykuł na temat cursusów z Greater Stonehenge i wpadł na pewien pomysł. W artykule był opis tego jak grupa naukowców z University of Mancheter prowadzona przez archeologa, profesora Juliana Thomasa uznała wiek cursusa ze Stonehenge jako współczesny z Thornborough i 500 lat starszy niż kamienny krąg Stonehenge. Byli on w stanie określić tą datę po znalezieniu narzędzia zrobionego z rogu jelenia, które wykorzystywano do kopania cursusów. Kiedy narzędzie zbadano metodą węglową na podstawie uzyskanych w ten sposób wyników uznano, że pochodzi ono z 3600-3300 r p.n.e. – co wywołało sensację wśród archeologów.

Profesor Thomas powiedział:

„Cursus w Stonehenge ma 100 m. szerokości i leży na terenie długości jednej mili, która znajduje się w odległości 500 metrów na północ od (kamiennego kręgu – przyp. tłum.) Stonehenge.”

Być może profesor Thomas zaokrąglił wymiary w imię odpowiedniego zrozumienia tematu lecz nie można wykluczyć, że podane przez niego wymiary są dokładne. Oczywiście nie starał się on wyjaśnić tej okrągłej liczby wyrażonej w metrach, bo przecież „wiadomo”, że neolityczni budowniczowie nie mieli systemu miar a system metryczny został stworzony we Francji dopiero pod koniec XVIII w, tak wiec jakiekolwiek porównania do niego są nic nie znaczącym zbiegiem okoliczności.

Ale my mieliśmy inne informacje, które potwierdzały takie właśnie wytłumaczenie, wskazując, że nie było ono przypadkowe.

Chris podszedł do swojej półki z książkami na temat neolitycznej archeologii i zdjął z niej „Inscribed Across the Landscape – The Cursus Enigma” (Wpisane w krajobraz – tajemnica cursusów), napisaną przez Roya Lovedaya. Jest to znakomita książka napisana przez człowieka, który spędził wiele dekad studiując te ciekawe konstrukcje ziemne. Kartkując szybko książkę, dotarł on do kilku szkiców, które opowiedziały niezwykłą historię.

Pierwszy z nich pokazywał rozmaite rozmiary cursusów do 800 m długości. Szkic pokazywał w sposób nieproporcjonalny liczbę cursusów z długością określoną za pomocą liczb całkowitych – w metrach. Tych, które miały 100, 200, 300, 400 i 750 m długości była większość. Oczywiście Loveday mógł zaokrąglać te liczby, ale nie zrobił tego dla wszystkich cursusów. Jednak następny szkic podpowiadał jeszcze więcej.

Szkic ten pokazywał dystrybucję cursusów i kromlechów ze względu na średnią szerokość monumentu. I znów cursusy w przytłaczającej większości pokazywała stałą dystrybucję 20, 30, 40, 50, 60, 70, i 100 metrów szerokości. Co jednak jest ważne kromlechy nie były zaplanowane metrycznie, gdy z 23 cursusów 20 pokazywało wymiary szerokości określone w metrach.

Roy Loveday nie miał żadnych powodów żeby zaokrąglać te liczby dla cursusów lecz już nie dla kromlechów. Wygląda na to, że metr, lub mówiąc dokładniej długość sekundy wychylenia na wahadle – 99.55 cm – była używana jako standardowa jednostka miary przed tym, zanim budowniczowie kromlechów zaczęli używać Megalitycznego Yardu jako jednostki miary. Niektóre z cursusów mają 6 tys. lat tak więc sekunda i metr są naprawdę starożytne.

Christopher Knight i Alan Butler

by Autor: chris miekina