Nowa Atlantyda

W Finlandii kręcą niesamowity film pt. „Iron Sky”. Jest to komedia sci-fi, gdzie głównym szwarccharakterem jest Hans Kammler, który nadzorował budowę pojazdu napędzanego silnikiem antygrawitacyjnym. Jest rok 1945 i niemieckie latające spodki opuszczają tajną bazę na Antarktydzie i udają się na ciemną stronę Księżyca, by tam zbudować nową bazę – Schwarze Sonne (Czarne Słońce) i knuć rewanż za przegraną wojnę planując powrót na Ziemię na 2018 rpk.

Przy okazji powstawania tego filmu (będzie gotowy pod koniec przyszłego roku), warto przypomnieć, że Niemcy w czasach Hitlera, rzeczywiście próbowali stworzyć swój własny program kosmiczny. Angielski magazyn PM przytacza opis świadka, który w 1944 roku, widział latający spodek oznaczony niemieckim krzyżem, przelatujący nad Tamizą. W tym samym czasie New York Times, donosił o przelotach nad drapaczami chmur na Manhattanie, tajemniczych obiektów przypominających spodki.

Podczas wojny Niemcy rzeczywiście rozpoczęli prace nad latającym talerzem i najbardziej zaawansowaną konstrukcję stworzyli inżynierowie Rudolf Schriever Otto Habermohl. Projekt początkowo firmowany przez Luftwaffe, szybko został uznany za supertajny i znalazł się (podobnie jak Die Glocke) pod kontrolą Hansa Kammlera. Jeden z konsultantów pracujących przy budowie takich spodków – Joseph Andreas Epp – zeznał, że brał udział w pracach nad co najmniej 15 prototypami latających talerzy.

Epp opisując budowane tam maszyny, za najważniejszą ich część uznawał centralny kokpit otoczony łopatkami o regulowanej wielkości, które tworzyły rodzaj skrzydeł. Łopatki były zaczepione do pierścienia na zewnątrz spodka. Można było regulować ich długość i kąt nachylenia, przez co zwiększały one ciąg maszyny. Łopatki obracały się dookoła kokpitu napędzane niewielkimi rakietami unosząc w ten sposób pojazd w powietrze.

Latające spodki w „Iron Sky”, robią jednak daleko większe wrażenie, które potęguje muzyka jednego z moich ulubionych zespołów – „Laibach”.

by Autor: chris miekina