Nowa Atlantyda

Podobno po kafeteriach NASA krąży plotka, że wszystkie te kosmiczne teleskopy, takie jak np. Hubble wcale nie poszukują planet na których może istnieć życie, lecz wypatrują niewidzialnej Gwiazdy Śmierci, która co jakiś czas przelatuje obok Słońca. Tajemnicze ciało niebieskie nosi piękne, kobiece imię Nemesis, jest pięć razy większe niż Jowisz i być może to ona jest przyczyną wyginięcia dinozaurów 65 mln. lat temu. To przez bombardowanie jakie powstaje pod wpływem tej planety cyklicznie ginie kolejna wersja życia na Ziemi. Tak tragiczne zdarzenie ma miejsce mniej więcej co 26 mln. lat. Niektórzy uważają, że Nemesis jest osławioną Planetą X.

W istnienie Planety X wierzy Stan Deyo, były agent FBI, mający dostęp do wielu najściślej strzeżonych archiwów Ameryki. Współpracował on z Edwardem Tellerem przy rozmaitych tajnych projektach, specjalizując się w projektowaniu latających spodków. Stan Deyo sam nie prowadzi badań astronomicznych, ale zleca je rozmaitym obserwatoriom a także jest na bieżąco w najnowszych publikacjach naukowych z tej dziedziny. W centrum jego uwagi znajdują się obecnie komety, bo to one mogą być wg niego największym zagrożeniem dla życia na Ziemi. Komety mają paraboliczną, hiperboliczną lub eliptyczną orbitę. Oznacza to, że kometa jest w stanie zbliżyć się bardzo blisko do Słońca, by następnie pod bardzo ostrym kątem oddalić się od niego na olbrzymią odległość by znów zawrócić i dokonać kolejnej rundki wokół naszej gwiazdy. Taki cykl może trwać od kilku do nawet kilku tysięcy lat. Stan Deyo jest przekonany, że taka właśnie kometa, którą nazywa on Gwiazdą Śmierci, zbliża się w stronę Ziemi. Astronomowie donoszą, że zauważyli zachwiania w orbitach Neptuna i Urana. Przyczyną z pewnością nie jest Pluton, który jest na to zbyt mały w porównaniu do masy Neptuna czy Jowisza.

Kometa poruszając się po eliptycznej orbicie zwalnia, gdy oddala się od Słońca. Kiedy jednak w końcu zatoczy swój łuk i znajdzie się w najodleglejszej od Słońca części orbity, znów zaczyna przyspieszać. Ponieważ orbita komety znajduje się pod kątem do Słońca (24º) – przecina ona orbity innych planet. Jeśli więc założyć, że pełny cykl komety/Planety X wynosi 3600 lat oznacza to, że pojawi się ona w pobliżu naszego Układu Słonecznego być może za mniej więcej 3 i pół roku. Planetę X można dostrzec jedynie przez teleskop działający w podczerwieni. Na dodatek nie bardzo wiadomo gdzie jej szukać. Carl Sagan zwykł mówić, że Kosmos to wielka przestrzeń, dlatego astronomowie poszukujący planet takich jak Planeta X poruszają się dosłownie po omacku. Stan Deyo na podstawie własnych badań określił kierunek z którego nadleci Planeta X i dane te zamierza umieścić w serii dokumentów nad którymi teraz pracuje.

Interesujące jest to, że Stan Deyo poprzez własne kalkulacje matematyczne doszedł do tej samej cyfry co Zecharia Sitchin, który po przeczytaniu babilońskich glinianych tabliczek określił czas zatoczenia pełnej orbity przez planetę Nibiru na 3600 lat. Stan Deyo oparł swoje obliczenia na dokonaniach niemieckiego astronoma Johana Bode. Wg niego średnie odległości planet w systemie słonecznym są w zależności, którą da się opisać za pomocą reguły arytmetycznej. Jeśli więc hipoteza Bodego znalazłaby uniwersalne zastosowanie we wszechświecie, to na jej podstawie można obliczyć odległości pomiędzy planetami w dowolnym momencie. Regułę tą nazwano Regułą Titiusa-Bodego, bo w tym samym czasie na podobny pomysł wpadł także inny naukowiec. Mimo to reguła ta niekoniecznie sprawdza się wobec Neptuna i Plutona. Obie planet są w zupełnie innym miejscu niż teoretycznie być powinny. Wszystko wraca do normy gdy do obliczeń dołożyć tzw. puste orbity, których Deyo naliczył w Układzie Słonecznym co najmniej 6. Dzięki temu udało mu się określić aktualną pozycję Planety X, która doleci do naszego Układu Słonecznego w przedziale czasowym od 3 i pół roku do 10 lat.

Używając Reguły Bodego można także zauważyć, że tak Mars jak i Neptun nie znajdują się na pozycjach na których powinny znajdować się zgodnie z równaniem matematycznym. Być może oznacza to, że orbity tych planet zostały naruszone przez jakiś potężny obiekt, który pojawił się w ich pobliżu. Widać to szczególnie wyraźnie jeśli popatrzeć na działanie pola grawitacyjnego w taki sam sposób w jaki obserwuje się substancję płynną. Każdy obiekt obracając się wokół własnej osi tworzy grawitację. Takie pole grawitacyjne ma np. atom obracający się wokół własnej osi miliony razy na sekundę. Jeśli z tych atomów ułożyć powłokę Ziemi czy innej planety, wówczas grawitacja pochodzi z ogromnej liczby tych atomów. Dodatkowo tworzą się wokół takiego obiektu pierścienie grawitacyjne, które wyglądają jak fale wywołane w wodzie przez wpadający do niej jakiś duży obiekt. Te pierścienie tworzą orbity planet. Niekiedy takie orbity są puste i nie ma na nich żadnej planety.

Pojawienie się Planety X w naszym Układzie Słonecznym za każdym razem jest przyczyną wielu problemów (oczywiście jeśli planeta ta naprawdę istnieje). Rosyjski uczony Immanuił Wielikowskij studiując starożytne pisma odkrył, że najprawdopodobniej Wenus zmieniła swoją orbitę wtedy, gdy blisko niej pojawiło się jakieś potężne ciało niebieskie. Planeta X mogla być też przyczyną biblijnego potopu, choć z pewnością nie wywołała go w sposób bezpośredni. Grawitacja Ziemi uległa poważnej zmianie. Kiedyś była ona znacznie słabsza niż jest teraz. Podobno to właśnie miało bezpośredni wpływ na gigantyczne rozmiary dinozaurów, które były w stanie kontrolować swe olbrzymie ciała. Kiedy grawitacja ziemska raptownie wzrosła (nadal nieznane są przyczyny tego zjawiska) wzrosła także wielkość Ziemi (aż o 25%). Przez to gwałtowne powiększenie się Ziemi jedna wielka Pangea rozpadła się na kontynenty jakie znamy dziś. Przyczyn takiego obrotu rzeczy mogło być bardzo wiele: od uderzenia potężnego meteorytu w rejonie Jukatanu, aż po pękanie płyt tektonicznych. Takie wydarzenie z pewnością było w stanie wywołać kataklizm o biblijnej skali. Nie ma też zgodności co do tego kiedy taki potop miał naprawdę miejsce, dlatego można opierać się jedynie na przypuszczeniach. Główny problem w ścisłym ustaleniu takiej daty, tkwi w tłumaczeniu starożytnych tekstów. Ponieważ języki jakie użyto do ich napisania są martwe, tak naprawdę trudno je do końca zrozumieć. Widać to najlepiej na przykładzie kalendarza Majów, którego końcową datę przesunięto aż o 100 lat. Choć z drugiej strony być może datę końca majańskiego kalendarza przesunięto celowo po to, aby uniknąć masowej paniki za dwa lata.

by Autor: chris miekina